Op 10 mei 2026 is het 86 jaar geleden dat in Berg aan de Maas, meteen bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, jonge mensen hun leven hebben gegeven. In 1948 hebben de inwoners
van Berg aan de Maas samen gezorgd dat er een monument kwam ter nagedachtenis aan deze gevallenen. De gevallenen zijn hier herbegraven.
Berg aan de Maas herdenkt sinds 1946 deze gevallenen ieder jaar op de zaterdag het dichtst bij 10 mei. In 2026 is dit dus de 80 ste herdenking. Daar mogen we samen bijzonder trots op zijn. In deze polariserende tijden is het belangrijker dan ooit om de verhalen te delen en stil te staan bij wat was opdat we nooit
vergeten.
We herdenken de overleden strijders en gevallenen uit andere missies in de Heilige Mis en bij het Oorlogsmonument op ons kerkhof. We vertellen de verhalen, strijken de vlag, leggen
kransen en bloemen en respecteren 2 minuten stilte ter nagedachtenis. We bidden, musiceren en zingen ter ere van onze strijders. We hijsen de vlag om onze vrijheid te vieren.
Onze vrijheid is niet vanzelfsprekend. Democratieën staan meer dan ooit onder druk. Daarom blijft herdenken zo belangrijk. “Als je kunt herdenken, als je mag discussiëren, als er
voor- en tegenstanders mogen zijn, verklein je de kans op nieuwe escalaties. En daarmee de kans op nieuwe, langdurige levens met oorlog.” Aldus Annelieke Drogendijk, directeur van
ARQ, Kenniscentrum Oorlog, Vervolging en Geweld.
Bij deze willen wij u beleefd uitnodigen om deel te nemen aan de jaarlijkse dodenherdenking die gehouden zal worden op zaterdag 9 mei 2026.

Het programma van de herdenking is als volgt:
17.15 uur Ontvangst in de H. Michaël kerk om elkaar te ontmoeten onder het genot van een kop koffie of thee.
18.00 uur H. Mis ter ere van de overleden strijders en alle gesneuvelden in andere missies.
19.00 uur Bloemlegging, toespraken en muzikaal eerbetoon bij het Oorlogsmonument.
19.45 uur Einde
We stellen het zeer op prijs om met u samen te herdenken. Tot ziens op zaterdag 9 mei 2026.
Op zondag 10 mei 2026 is er aan de overkant van het veerpont, bij het monument, de herdenking door Kunstkring Arnold Sauwen. Voor de 36 ste keer zal daar hulde worden gebracht. Vanaf 18.45 u bent u ook hier van harte welkom.

Met Pasen vieren we dat Jezus uit het graf is opgestaan en dat de dood overwonnen is. God laat het leven overwinnen. Niet de dood heeft het laatste woord bij God, maar het leven, het eeuwige, gelukkige leven
Pasen is het grootste van alle christelijke feesten. Dat is ook begrijpelijk want met Pasen ligt de nadruk op de overgang van oud naar nieuw. Het oude wordt begraven en het nieuwe staat op. De duisternis wordt door het Licht verdreven. Het Licht overwint en dat Licht is Jezus Christus, de Verrezen Heer.
Soms kan het pikdonker zijn in ons leven. We ondervinden allemaal – vroeg of laat – dat het niet alleen rozengeur en maneschijn in het leven is. We kunnen tobben en soms groeien de zorgen ons boven het hoofd. Heel menselijk om dan steun en houvast te zoeken. Voor de leerlingen van Jezus is dat niet anders. Het is pikdonker geworden in hun leven.
De gebeurtenissen van de Goede Week hebben hun sporen achtergelaten in hun leven!
Op Palmzondag leek het alsof het helemaal goed zou gaan en hun Heer en Leraar het volk zou gaan leiden als Koning. Zo feestelijk werd Hij in Jeruzalem verwelkomd. Het loopt allemaal anders.
Bij het Laatste Avondmaal maakt Jezus de leerlingen opnieuw duidelijk hoe Hij in het leven staat. Niet als heerser, maar als dienaar. Ofschoon Hij Gods Zoon is, is Hij ook de dienaar die de leerlingen de voeten wast. Dat voorbeeld geeft Hij hen en verwacht van hen diezelfde dienstbaarheid. En Hij geeft zichzelf onder de tekenen van brood en wijn – Zijn Lichaam en Zijn Bloed – en vraagt dit te blijven doen om ook steeds aan Hem te blijven denken.
Op hetzelfde moment gaat een van die leerlingen naar de Joodse Overheid en biedt aan Jezus te verraden. Zo gebeurt het ook. En daardoor komt Hij in handen van de Joodse leiders die van Hem af willen. Voor hen is Hij lastig. In hun ogen iemand die het volk opruit. Zijn vrienden zijn dan op de vlucht geslagen en laten Hem uit angst in de steek. Door de Joodse rechtbank wordt Hij ter dood veroordeeld. Omdat Israël dan een door de Romeinen bezet gebied is, mocht het doodvonnis alleen uitgesproken worden door de Romeinse landvoogd. Ondanks het feit dat de landvoogd Pontius Pilatus niet van de schuld van Jezus overtuigd is, geeft hij toestemming Hem ter dood te brengen. Als een misdadiger wordt Hij gekruisigd en sterft aan dat kruis. Het is Goede Vrijdag 15.00 uur. Enkele overgebleven getuigen nemen Jezus van het kruis en met de vrouwen, die er trouw bij waren gebleven, wordt Hij in een graf gelegd dat met een steen wordt afgesloten. Voor alle zekerheid worden er soldaten bijgezet om het graf te bewaken.Op de eerste dag van de week – de zon komt net op – gaan de vrouwen naar het graf om het lichaam van Jezus te verzorgen. Na zijn sterven hebben ze daar geen kans voor gezien om de Sabbatsrust niet te verstoren. Maar het graf is leeg, de steen is weggerold en de lijkwade is achtergebleven. En de hemelse boodschap klinkt: ‘U zoekt Jezus, de gekruisigde. Hij is niet hier. Hij is verrezen en ga die boodschap aan de leerlingen brengen: Hij gaat u voor naar Galilea’. De komst van twee leerlingen bij het graf – Petrus en Johannes – bevestigt de getuigenis van de vrouwen. De Heer is werkelijk verrezen. De duisternis in hun harten en in hun gemoed wijkt. Het oude is begraven en het nieuwe is opgestaan. Ze moeten eraan wennen, net zoals wij, maar gaandeweg wordt het voor hen en voor ons steeds duidelijker:
De Heer is werkelijk verrezen. De dood overwonnen en het nieuwe leven breekt aan!
Zalig Pasen en draag de vreugde van dit feest verder in het leven. J.P. Janssen, pr

Een reisgezelschap bezoekt op zaterdag 18 april 2026 de ‘Kapel van Bertha’ in Stein.
Samen met haar vriendin jufferke Sturmans, Pater Paul Brouwers, haar zoon Cor en man Sjeng Meuleberg, maakte Bertha Meuleberg op 17 september 1965 voor de eerste keer de destijds 800 km lange rit naar Konnersreuth in Beieren om het graf van Therese Neumann te bezoeken. Bertha was namelijk twee weken van tevoren op 3 september op wonderbaarlijke wijze genezen, nadat ze een noveen gericht had aan Therese Neumann. Ze leed namelijk reeds jaren aan hevige ongeneeslijke gewrichtsreuma.
Vanaf 1966 heeft Bertha zowel in mei als in september busreizen georganiseerd vanuit Stein naar Konnersreuth. Ze deed om en nabij 100 keer het graf van Therese Neumann aan. Aanvang 70er jaren van de vorige eeuw heeft ze aan de Vaart in Stein de Kapel van het Bitter Lijden gebouwd, uit dankbaarheid voor Therese Neumann. Mede door donaties van particulieren en bedrijven, inkomsten uit werkzaamheden van de kinderen bij de aanleg van de autoweg A2 en gebruik van diverse tweedehands en gedoneerde bouwmaterialen en uiteraard de hulp van vele vrijwilligers, kon dit gerealiseerd worden in september 1973.
Aangezien op deze wijze de bouw tot stand is gekomen, stond voor Bertha vast dat nooit of te nimmer een bepaald bedrag voor een kaars verlangd mocht worden. Ook mensen die weinig te besteden hebben, moeten een kaarsje kunnen laten branden. (Met uitzondering van de gewijde noveenkaarsen.) Deze kapel is er namelijk voor iedereen!
In 2012 is de Kapel officieel erkend door het bisdom Roermond en ingezegend door Pater dr. Haye van der Meer s.j..
Wekelijks vinden hier op zondag om 8.30 uur Latijns gelezen Heilige Missen volgens de Tridentijnse ritus plaats. Deze missen worden gecelebreerd door pastoor Otto van Parochiecluster Limbricht. In november 2025 heeft een kleinkind van Bertha Meuleberg in Konnersreuth een lezing gehouden over het ontstaan van de kapel in het Limburgse Stein. Dit intrigeerde de aanwezigen dusdanig, dat er een pelgrimsreis georganiseerd werd naar Stein. Het is de eerste keer ooit dat een busreis plaatsvindt vanuit Konnersreuth naar Stein. Tijdens deze driedaagse reis bezoeken ze onder andere Stein, Sittard, Pater Karel in Munstergeleen, Banneux, Aken en tevens Maastricht. Op de tweede dag, zaterdag 18 april 2026 is er om 8.30 uur een gezongen Latijnse Heilige Mis in de kapel van het Bitter Lijden aan de Vaart. Daarna volgt een bezoek aan de Sint-Martinuskerk in Oud-Stein. Pastoor Schwillens zal hierbij ook aanwezig zijn. De connectie tussen Stein en Konnersreuth zal hierdoor weer een extra dimensie krijgen.

Dit jaar vraagt de Vastenactie onze aandacht en onze hulp voor het pastorale werk in gevangenissen van het district Pando in Bolivia. Een van de vrijwilligsters van het Bisdom Pando willen we aan het woord laten:
Maria Cruz is mijn naam. Al 22 jaar ben ik betrokken bij het pastorale werk van het bisdom in de gevangenissen van Pando. Dagelijks rijd ik met mijn echtgenoot Francisco naar ‘mijn jongens’ ofschoon mijn gezondheid niet optimaal is. Om eten te brengen. Om te helpen bij het regelen van de juiste papieren voor hun rechtszaak. Om te luisteren of om een fikse uitbrander te geven. Kortom: om een moeder te zijn waar andere moeders niet kunnen komen.’
Al van jongs af aan wordt Maria Cruz liefkozend ‘Pincha’ genoemd, een verbastering van het Spaanse woord voor prinsesje, en dat is ook zoals de ‘jongens’ in de gevangenis van Pando haar noemen. Ze herinnert zich nog goed dat ze voor eerst meeging, op uitnodiging van een zuster die ze kende uit haar parochie. ‘Ik was zenuwachtig, was bang dat ik beroofd zou worden en zou worden lastiggevallen of zelfs aangevallen.’ Het tegendeel bleek waar. ‘Ik ontmoette hier geen slechte, gevaarlijke mensen. Ja, mensen die fouten hebben gemaakt. Ze waren allemaal even vriendelijk voor me en dat is nog steeds zo. Ze zorgen voor me en beschouwen me als een moeder. Ik zag hier menselijkheid en ze hebben mijn hart gestolen. Dus ben ik gebleven. Als moeder bekommer je je altijd extra om de kleinste, de zwakste. Het kind dat je het meeste nodig heeft. En dat zijn zij!’
Overigens wil dat niet zeggen dat Pincha zich alles laat welgevallen: ‘Ik heb duidelijke grenzen. Die duidelijkheid helpt in onze relatie en de ‘jongens’ respecteren het. En af en toe grijp ik iemand bij zijn oor of krijgt hij een pak voor de broek. Als ze weten dat ze fout zaten, komen ze soms zelf al met een stok aan…!’
Ze wil alles geven en alles proberen op te lossen, maar vaak is dat onmogelijk. Zij vindt het heel belangrijk dat de gedetineerden de mogelijkheid krijgen om hun school af te maken of een vakopleiding te volgen. Dat geeft ze veel meer kansen om goed te kunnen terugkeren in de samenleving en voor hun gezinnen te zorgen. Dat is ook wat ze tegen haar zeggen: ‘We willen een toekomst en voor onze kinderen zorgen.’ Een andere zorg van Pincha is het gebrek aan voedsel in de gevangenissen. Gedetineerden krijgen in Bolivia ongeveer 1 euro per dag en daarvan moeten ze zichzelf onderhouden. Dat geld is nu al maanden niet uitbetaald en dus zijn de gedetineerden afhankelijk wat de familie komt brengen of van de Kerk. Onlangs hebben twee jongens brood gestolen van anderen. Ze zijn toen verschrikkelijk in elkaar geslagen, maar dat hadden ze ervoor over zeiden ze. Ze werden liever doodgeslagen dan dat ze doodgingen van de honger. Pincha blijft ondanks haar slechte gezondheid zorgen voor ‘haar jongens’. Omdat ze hen iets anders gunt. Ze zegt: ‘Er is in de gevangenis niets te doen en dat is misschien nog wel het ergste. Er is niets om naar uit te kijken, alles is altijd hetzelfde. Er is geen enkele hoop. Daarom blijf ik me voor hen inzetten, zo lang als ik het volhoud.’
We kunnen Pincha steunen in haar werk door bij te dragen aan de Vastenactie. Wie de onverschilligheid achter zich laat, is met Pasen een ander mens!
J-P Janssen, pr

Op 4 mei herdenkt Nederland alle Nederlandse slachtoffers sinds de Tweede Wereldoorlog. Dit zijn militairen en burgers die stierven in oorlogssituaties en bij vredesoperaties. Ook mensen uit ons dorp hebben zich in ons land of elders ingezet voor de vrijheid en om de vrede te waarborgen. Daarom willen wij hen herdenken tijdens de H. Mis, die op zondag 3 mei om 9.30 uur in de Martinuskerk gehouden wordt.
DIT ZIJN DE NAMEN VAN DE OORLOGSSLACHTOFFERS:
Bart van Boxtel (29 jaar), soldaat KL Vredesmacht Afghanistan
Peter Johannes Hubertus Breuls (26 jaar), soldaat
Arnoldus Hubertus Alphonsus Leers (20 jaar), soldaat
Johannes Mathijs Lambert Tholen (27 jaar), verzet
Aansluitend aan de herdenkingsdienst zullen we naar de graven bij de Terpkerk gaan. Daar wordt, na een 3-jarige renovatie, het oorlogsgraf/monument gezegend.
Tijdens de plechtigheid worden de volksliederen ten gehore gebracht, waarna bloemstukken op de graven geplaatst worden. U bent van harte welkom….
Ook wil ik alle inwoners van Urmond oproepen om de Nederlandse of Urmonds vlag te hijsen als een eerbetoon aan hen die ons ontvallen zijn.

Pastoor Schwillens

Dit jaar viert de Vastenactie haar 60e verjaardag. Je zou kunnen zeggen dat het pensioen dan in zicht is, maar niets is minder waar. Nog altijd zijn er in onze wereld mensen die hulp en steun nodig hebben om menswaardig te kunnen leven. Het gaat niet om een luxe leventje maar om een leven dat het waard is menselijk genoemd te worden. Daar blijft de inzet van de Vastenactie voor nodig en wij willen daar ook onze bijdrage aan leveren. Dit jaar vraagt de Vastenactie onze aandacht en medewerking voor Bolivia, een staat in Zuid Amerika, begrensd door Brazilië, Peru en Argentinië. In het noorden van het land ligt het bisdom Pando, waar Mgr. Eugenio Coter bisschop is. Het bisdom ligt in een geïsoleerd gebied met grote armoede.
‘Er zijn veel gezondheidsproblemen’, zegt de bisschop. ‘Denk aan tyfus, malaria, TBC en lepra. De meeste mensen hebben geen geld om medicijnen of behandelingen van artsen te betalen. Daarom heeft het bisdom een ziekenhuis gebouwd aan de rand van de stad en vaart er een hospitaalboot naar afgelegen gemeenschappen. Wie de behandeling niet kan betalen wordt gratis geholpen.’ De bisschop vraagt onze hulp bij het opzetten van het gevangenispastoraat in zijn bisdom. Dat is hard nodig zegt hij : ‘Mensen worden gevangen gezet, vaak al voor heel kleine misstappen en er wordt verder nauwelijks nog naar ze omgekeken. De gedetineerden zijn zich ervan bewust dat ze rekenschap moeten afleggen voor wat ze hebben gedaan, maar als ze hun straf uitgezeten hebben, voelen ze geen noodzaak hun leven te veranderen en hebben ze daar ook weinig mogelijkheden voor. Ik durf wel te stellen dat het huidige systeem mensen crimineler maakt dan dat ze waren.
’ Het leven in de gevangenissen in Bolivia is hard. We hebben misschien wel eens beelden gezien van Zuid-Amerikaanse gevangenissen. Mensen leven er dicht op elkaar, moeten in hun eigen onderhoud voorzien en hebben niets om handen. De voorzieningen zijn minimaal. Het bisdom wil via het gevangenispastoraat het gevangenissysteem menselijker maken: ‘Daarmee volgen we Jezus. Hij was met de zondaars, de gemarginaliseerden, de buitengesloten. Dat betekent dat ook wij geroepen zijn met deze mensen te werken,’ zegt de bisschop. De vrijwilligers zorgen voor materialen waarmee de gedetineerden iets kunnen maken. Ze kunnen touw krijgen om hangmatten te knopen of hout om te bewerken. De producten worden dan verkocht aan de bewakers, of aan de familie of via de vrijwilligers van het bisdom. Deze activiteiten geven een zinvolle tijdbesteding en het levert inkomsten op waarmee de gedetineerden eten kunnen kopen. Veel gedetineerden geven het geld dat ze overhouden aan hun gezinnen buiten de gevangenis om ook hen te helpen.
De menselijkheid is bij deze mensen beschadigd. De bisschop zegt: ‘We willen als Kerk helpen die menselijkheid niet verder verloren te laten gaan, maar juist terug te vinden en uit te laten groeien tot een nieuw leven, een nieuwe toekomst gloort.’ ‘Geven jullie hen maar te eten… zegt Jezus in het evangelie tegen de leerlingen, wanneer een grote menigte zich verzameld heeft om naar Hem te luisteren en de avond begint te vallen.
We kunnen helpen door de projecten van de vrijwilligers van het bisdom Pando te steunen. Voor € 85,- kunnen we de gevangenen vier maanden onderwijs laten geven. Voor €115,- euro kunnen we basis medicijnen kopen waaronder antibiotica, voor € 65,- kan er hout gekocht worden om de werkplaats te verbeteren.
In het parochieblad en ook bij de verschillende afhaalpunten van ons blad vindt u een zakje van de Vastenactie om mee te doen en daardoor anderen levenskansen te bieden.
Dank daarvoor!

De parochies van Berg aan de Maas, Stein en Urmond gebruiken de vastentijd om lang houdbare producten in te zamelen voor de voedselbank Westelijke Mijnstreek, want ook binnen onze regio komt armoede voor! Met Pasen zou het fijn zijn om de mensen hier bewust van te laten worden. Een tijd van bezinning, familie, samen zijn en DELEN!! Denk aan de mensen die geen volwaardig paasdiner op tafel kunnen zetten, en niet de mogelijkheid hebben om lekker uit eten te gaan! Alle langdurige houdbare producten zijn welkom.
Wanneer en waar kunt u het brengen?
– In de parochiekerk van Berg aan de Maas t/m 28 maart vóór of na de H. Mis op zaterdag van 18.00 uur of vrijdagavond van 18.30.
– In de parochiekerk van Stein t/m 29 maart vóór of na de H. Mis op zondagochtend van 11.00 uur, maar ook op woensdagavond van 18.00 -19.30 uur.
– In de parochiekerk van Urmond t/m 29 maart vóór of na de H. Mis op zondagochtend van 9.30 uur of op dinsdagavond van 18.30- 19.30 uur.
– Bij het parochiekantoor van Stein, De Halstraat 36 te Stein, t/m 27 maart op maandag en woensdag van 9.00-11.00 uur.

Pastoor R. Schwillens
============================================================================

In het parochieblad maken we een begin met een reeks teksten over de uitleg van de Heilige Mis. U kunt nu en in de komende nummers lezen hoe de Heilige Mis opgebouwd is en welke betekenis de handelingen hebben die we stellen bij de viering. Het belangrijkste van alle zeven sacramenten is de Eucharistie omdat Jezus zelf daar onder ons aanwezig komt in de gedaante van brood en wijn, Zijn Lichaam en Zijn Bloed. Zo komt de Heer werkelijk in ons midden. De Joden kenden het Paasmaal waarin de herinnering werd levend gehouden aan de bevrijding en uittocht uit de slavernij. Het Joodse volk werd als slaven gebruikt en onderdrukt in Egypte. Onder leiding van Mozes werd met Gods hulp de bevrijding bewerkstelligd. Op de avond voor de bevrijding en de tocht naar het Beloofde Land werd een maaltijd gehouden om gesterkt aan de lange reis te kunnen beginnen. Aan deze maaltijd ging een ritueel vooraf. Er werd een lam geslacht en gebraden. Het bloed van het lam werd op de deurposten gestreken zodat men wist waar de joodse families woonden. De Engel des Doods, die de Egyptenaren trof, ging daardoor aan de woningen van de Israëlieten voorbij. Bij de maaltijd moest het lam helemaal opgegeten worden om te voorkomen dat voedsel, dat aan bederf onderhevig was, meegenomen werd op de reis. Ook werd er brood bij gegeten dat ongedesemd was en daardoor langer houdbaar. De bittere kruiden bij het Paasmaal herinnerden aan de bittere tijd in Egypte. Wanneer wij de eucharistie vieren houden ook wij een maaltijd, gebaseerd op het Joodse Paasmaal en op het Laatste Avondmaal van Jezus met Zijn leerlingen. Trouw aan de Heer komen christenen op de eerste dag van de week samen om de eucharistie te vieren. Ze geven gehoor aan de opdracht van Jezus zelf: ‘Blijft dit doen om Mij te gedenken.’ Iedere eucharistie is de gedachtenis van Pasen: een teken van hoop, een voorproef op de deelname aan het eeuwige leven. Opening van de dienst: Iedere eucharistieviering begint met het kruisteken. De kortste geloofsbelijdenis die we kennen, maar ook wordt hiermee aangegeven dat alles gebeurt in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Daarna worden de aanwezigen begroet en welkom geheten. Dan klinkt: De Heer zij met u. Daarmee wordt aangegeven dat de Heer te midden van de gelovige gemeenschap aanwezig komt. Om als gelovige gemeenschap ons samenzijn waardig te laten zijn als echte dienst aan God en aan elkaar, vragen we vergeving voor ons kwaad in de schuldbelijdenis. Daarbij komt de eerste vraag aan God over onze lippen: ‘ Heer ontferm U over ons’ , waarmee we uitdrukken dat we beseffen dat we Gods ontferming nodig hebben. Dankbaar wordt daarna het Gloria gebeden of gezongen om God de eer te brengen die Hem toekomt. Vervolgens nodigt de priester ons uit om te bidden. In het openingsgebed klinkt de oproep door om ontvankelijk te zijn voor het Woord van God, dat klinkt in de Dienst van het Woord.

J.P .Janssen, pr.ass.

Aan het begin van 2025 werden goede voornemens waargemaakt door te starten met een geheel nieuw initiatief. Het is inmiddels gebruikelijk, dat de kerkgangers in de Sint Martinuskerk van Oud  Stein na de H. Mis worden uitgenodigd een kop koffie of thee te  drinken.
Van die uitnodiging maakt een ruim aantal kerkgangers gebruik. Het is leuk, sfeervol en het bied de mogelijkheid om elkaar te ontmoeten elke eerste zondag van de maand na de Heilige Mis van 11.00 uur wordt deze gelegenheid geboden.

Gezelligheid troef, tijdens het koffie-uurtje